Cukrzyca i Insulina

DODANE 30.07.2017

Cukier i Insulina

Insuliana jest substancją białkową, złożoną z aminokwasów – leucyny, cystyny i kwasu glutaminowego. Łatwo ulega trawiącemu działaniu enzymów, np. soku żołądkowego, oraz jest rozpuszczalna w wodzie.

Z produkcją insuliny mocno związane są komórki ziarniste beta wysepek Langerhansa. W przypadku degradacji tych komórek następuje spadek zawartości insuliny we krwi.

Zawartość cukru we krwi człowieka zdrowego jest na ogół wielokrotnością stałą i utrzymuję się w granicach 80-120 mg%. Stwierdza się jednak pewne nieduże wahania poziomu glikolzy w zależności od:

- Pory dnia

- Spożywanych pokarmów

- Snu

czy też wykonywania pracy fizycznej.

Poziom cukru jest najwyższy między godziną 3-5 w nocy i w godzinach porannych.

Intensywny wysiłek fizyczny powoduje wydatne obniżenie poziomu glikozy we krwi, dlatego też najmniejszą jej ilość we krwi stwierdza się pomiędzy 11 a 21.

Każdy organizm jest bardzo wrażliwy na nadmiar jak i niedobór glikozy. Istnieją mechanizmy regulujące, które czuwają nad prawidłowym jej poziomem we krwi.

Jeśli poziom cukru jest za niski, dochodzi do wydzielania pewnych szczególnych substancji.

Adrenalina (hormon nadnerczy), hormony przysadki mózgowej (przedniego płata), glukagon (hormon trzustki), a także pobudzenie układu sympatycznego dają w rezultacie podwyższenie poziomy glikozy. Odwrotnie, pobudzenie układu parasympatycznego oraz działanie insuliny powodują obniżenie jej zawartości we krwi.

Każdy organizm potrzebuje pewnej ilości energii, bez której nie mógłby żyć. Źródłem energii są spożywane pokarmy. Podstawą naszej diety stanowią węglowodany. W normalnych warunkach spożyte węglowodany w wyniku działania enzymów ulegają w przewodzie pokarmowym rozkładowi na cukry proste takie jak glikoza, fruktoza, galaktoza i inne. Proces przemian jest bardziej skomplikowany i zamiast go omawiać przejdę do konkretniejszej roli insuliny w procesie przemian.

Wiadomo, że wprowadzenie tego hormonu powoduje obniżenie poziomu cukru we krwi. Organizm jednak nie traci glikozy, przechodzi tylko ona z krwi do innych tkanek: do wątroby i mięśni, które stanowią wówczas ogromny magazyn bardzo cennych związków cukrowych.

W tkankach glikoza zmienia swoją strukturę chemiczną przekształcając się w glikogen. Insulina nie tylko pobudza odkładanie się glikogenu w tkankach, ale również uniemożliwia przekształcenie się go w glikolizę i przechodzenie do krwi. Pod wpływem insuliny ulega zwiększeniu współczynnik oddechowy, czyli stosunek wydalanego dwutlenku węgla do zużytego tlenu.

Zarówno brak insuliny, jak i jej nadmiar są zjawiskiem zagrażającym organizmowi.

Ciekawe są obserwacje dotyczące działania insuliny na ludzi zdrowych.

Badanie:

Zdrowym ludziom o jednakowym wieku podano małe dawki insuliny. Po pewnym czasie zaobserwowano u nich następujące objawy: zwolnienie akcji serca, obniżenie ciśnienia tętniczego we krwi , pogłębienie oddechu oraz zwiększone wydzielanie soku żołądkowego.

Na wytwarzanie insuliny mają wielki wpływ inne gruczoły wydzielania wewnętrznego. Hormon tarczycy – tyroksyna- hamuje działanie insuliny, dlatego też w przypadkach nadczynności gruczoły tarczowego obserwuje się przecukrzenie krwi. Adrenalina (hormon nadnerczy) działa antagonistycznie do insuliny.

Zachęcam do aktywności fizycznej dzięki której nasz organizm będzie sam czerpał korzyści z zachodzących przemian… Dobrostanu życzę J